Juist in deze tijd willen we als organisatie graag met elkaar in contact blijven en is het goed om te weten hoe het iedereen vergaat. In deze wekelijks terugkerende rubriek ontmoeten we mensen die op velerlei wijze betrokken zijn bij onze mooie organisatie. Hoe gaat het met ze?Deze week is het de beurt aan Henny de Ruiter, in diverse functies vrijwilliger tijdens de vakantieweken van Hetvakantiebureau.nl en Bijzondere Vakanties.

Het gaat met mij gelukkig goed, wat de gezondheid betreft, geen corona.
Ik vind het fijn om juist in deze tijd er te zijn voor mensen in mijn woonplaats die door de corona eenzaam zijn; een bezoekje op afstand, een belletje een boodschap.

In de vele weken die ik bij Hetvakantiebureau en Bijzondere Vakanties ben mee geweest, kwam ik als gastheer, assistent, verzorgende en tijdens de nachtdienst heel veel leuke en mooie dingen tegen, teveel om hier te vertellen. Maar 1 ding springt er wel uit. Als je met 4 vrijwilligers in een kajak gaat varen in de vijver van Hotel IJsselvliedt, dan hou je het niet droog. Paniek bij de coördinatoren, maar wat hebben we gelachen!

Ik mis op dit moment de vertrouwde gezichten van zowel de vrijwilligers als gasten, maar ook het vaste personeel van de diverse locaties (de dames in Mechelen, het personeel van IJsselvliedt en Nieuw Hydepark: Het staat leeg!) en de bemanning van de Prins Willem Alexander.

Als tip in deze lastige periode zou ik willen zeggen: Wat je ook doet, waar je ook bent, blijf lachen. Zet de radio een tandje harder en luister naar muziek, daar word je blij van! Als dat straks weer mag, ga ik dan ook heel graag met mijn vrienden van het Shantykoor aan de slag met repeteren en gezellig een glaasje drinken.

De vakantieweken van het vakantiebureau (en sinds kort ook die van Bijzondere Vakanties) geven mij de mogelijkheid om voor kwetsbare ouderen iets te betekenen. Daardoor is mijn leven een stuk rijker geworden.
In mijn directe omgeving ervaar ik dat mensen in deze tijd, meer over hebben voor elkaar. Dat vind ik mooi om te zien!

Voor nu wens ik jullie allen toe dat je gezond mag blijven. Houd moed en wees een beetje lief voor elkaar, dan wordt 2021 vast weer een prachtig jaar! Blijf jezelf, blijf positief, blijf lachen.
Het glas is nooit halfleeg, het glas is altijd halfvol

Benieuwd hoe het met iedereen is?
Hieronder leest u ook de eerdere verhalen terug:

De heer Adema, gast in onze vakantieweken
Helena van den Heuvel, weekcoördinator in de weken van Hetvakantiebureau.nl
Peter Boonen, weekcoördinator in de weken van Bijzondere Vakanties
Lucy Rademacher en Tiny Luja, locatiemanagers van De Heerenhof
Mevrouw Kirchner, gast in onze vakantieweken
Dianne Bom, recreatiecoordinator in de weken van Hetvakantiebureau.nl

Juist in deze tijd willen we als organisatie graag met elkaar in contact blijven en is het goed om te weten hoe het iedereen vergaat. In deze wekelijks terugkerende rubriek ontmoeten we mensen die op velerlei wijze betrokken zijn bij onze mooie organisatie. Hoe gaat het met ze?Deze week is het de beurt aan Dianne Bom, recreatiecoördinator in de vakantieweken van Hetvakantiebureau.nl

Met mij gaat het prima, ondanks de corona-tijd. Natuurlijk heeft het ook invloed op mijn leven. Normaliter werk ik 3 dagen per week op kantoor en 2 dagen thuis. Nu werk ik al maanden thuis en heb ik beeld- of bel-contact met mijn collega’s. Maar de kletspraatjes bij de koffiecorner zijn vervangen door praatjes met de buren, bijkomend voordeel is dat je ze wat beter leert kennen. Door mijn hond ga ik zo’n 5 x per dag een blokje om en vaak kom je wel iemand tegen waarmee je even een praatje aanknoopt. Daarbij loop ik altijd langs verzorgingstehuis De Terwebloem en zwaaien de bewoners en ik steevast naar elkaar. Aan het begin van de crisis heb ik 150 cup cakes voor hen gebakken en heb puzzeltjes bij hen afgegeven om een beetje verlichting te brengen in deze rare en voor hen toch wel moeilijke tijd. Als recreatie coördinator kon ik het niet nalaten :).

Ik ga altijd graag naar de creatieve week in de laatste week van augustus. De recreatie vergt best veel voorbereiding en als ik daar op tijd aan begin, krijg ik er geen stress van. Door van de nood (het verplichte thuisblijven) een deugt te maken, ben ik heel tijdig aan alle voorbereidingen van dit jaar begonnen en was het hele programma, de geschenkjes en alle ditjes en datjes halverwege april al klaar. Vorige week hebben we helaas te horen gekregen dat ook onze week niet door kan gaan. Ik vind het heel jammer! Ik had veel bekenden, gasten en vrijwilligers, weer graag willen zien.

Ik doe al ongeveer 10 jaar met veel plezier vrijwilligerswerk voor Het Vakantiebureau. Mijn vriendin Dikkie Voskamp heeft mij destijds overgehaald om mee te gaan, eerst als algemeen verzorgende, daarna als workshopleider en nu al jaren als recreatie coördinator. Ik vind het heerlijk om mijn creativiteit daarin kwijt te kunnen. Voorheen hielp Dikkie mij met de onderdelen die geknutseld moesten worden. Helaas is zij ons vorig jaar ontvallen. Ik mis haar enorm. En af en toe voel je dat gemis in deze rare tijd nog net wat heftiger.

Gelukkig heb ik veel hobby’s waarmee ik mijn leven vul. Ik bak graag en vind het lekker om in de tuin te rommelen, ik schilder en doe aan speksteen snijden. Ook ben ik actief als vrijwilliger. Niet alleen voor het Vakantiebureau, maar ook als bestuurslid van onze schilders vereniging en voor de Open Atelier Route Wateringen Kwintsheul. Dat alles werd natuurlijk ook een halt toegeroepen. Gelukkig is het schilderen op 1 juni weer gestart. Samen schilderen is altijd gezelliger dan het in je uppie thuis te doen. Datzelfde geldt natuurlijk ook voor het vieren van vakantie! Ik hoop van harte dat de vakanties weer snel kunnen starten en dat we elkaar gezond en wel weer zullen treffen!

Benieuwd hoe het met iedereen is?
Hieronder leest u ook de eerdere verhalen terug:

De heer Adema, gast in onze vakantieweken
Helena van den Heuvel, weekcoördinator in de weken van Hetvakantiebureau.nl
Peter Boonen, weekcoördinator in de weken van Bijzondere Vakanties
Lucy Rademacher en Tiny Luja, locatiemanagers van De Heerenhof
Mevrouw Kirchner, gast in onze vakantieweken

Juist in deze tijd willen we als organisatie graag met elkaar in contact blijven en is het goed om te weten hoe het iedereen vergaat. In deze wekelijks terugkerende rubriek ontmoeten we mensen die op velerlei wijze betrokken zijn bij onze mooie organisatie. Hoe gaat het met ze?Deze week is het de beurt aan mevrouw Kirchner, samen met haar man al enkele jaren gast in de vakantieweken van Hetvakantiebureau.nl

Sinds 2015 maken wij (tachtigers) dankbaar gebruik van de mogelijkheid om met Het Vakantiebureau in een groep, met hulp van vrijwilligers, een of meer weken per jaar met vakantie te gaan. Hoe kwamen we daarbij?

Tot 2014 hebben mijn man en ik jaren achtereen fietstochten gemaakt ‘volgens een boekje’: we volgden een bepaalde route, in de eerste jaren kookten we onderweg zelf nog ons potje maar later kozen we toch voor meer gemak. We sliepen onderweg in bescheiden onderkomens en genoten van mooi weer, maar we voelden ons ook nog heel flink als we eens een regendag hadden. Op die manier hebben we, vaak langs rivieren, in Frankrijk, Duitsland, België en Nederland, veel genoten. We volgden in drie vakanties de Donau van Donau-Eschingen tot Budapest!

Na de diagnose “Alzheimer” van mijn man Wim, kozen we een reis met meer zorg: Onze benedenbuurvrouw had meer dan 25 jaren met haar man vrijwilligersdiensten gedaan bij het Vakantiebureau en had niet veel moeite ons over te halen. Ik ben blij om in de vakantie de zorg voor Wim aan anderen over te laten en vind het fijn om te gaan met medereizigers! En zeker nu Wim sinds twee jaar is opgenomen in een zorginstelling voelt het heel vertrouwd om ’s nachts weer in dezelfde kamer te slapen!

Onze allereerste week waren we in IJsselvliedt in Wezep, een prachtig onderkomen. Ik herinner me dat op het terrein een kleine kanovijver was: een stuk of 4 vrijwilligers wilden wel even varen: Hoe ze het voor elkaar kregen, weet ik niet, maar met zijn vieren in een kano hebben een paar vrijwillige waaghalzen het voor elkaar gekregen om óm te slaan tot grote hilariteit van toeziende gasten!

Terug naar dit jaar:  Sinds half maart mocht ik niet meer op bezoek, maar na een paar weken konden we nog wel telefonisch contact leggen. Wim was nooit erg handig met automaten en dat is niet beter geworden in de loop der jaren. Daarom was enkele malen per week een telefoontje een goede oplossing! Vanuit het verzorgingshuis was de communicatie naar mantelzorgers duidelijk, maar ik kreeg in de loop van de weken nog foto’s van de activiteiten op de afdeling, waar mensen nog ‘gewoon’ samen aan tafel zaten te knutselen! Onlangs kreeg ik per post nog een ansichtkaart met 4 leuke foto’s van mijn man. En verrassing via de brievenbus… Sinds kort mag ik nu weer met enige regelmaat en voorzorgsmaatregelen weer naar hem toe op zijn kamer. Die eerste keer hielden we geen anderhalve meter afstand….

Hoe mijn dagen zich vulden: Toevallig (?) had ik bij de bibliotheek deel 2 t/m 4 van een quatrologie besteld, die ik juist voor de ‘lock down’ had opgehaald – bij het zien van die drie dikke pillen dacht ik: die kan ik vast niet bijtijds uitkrijgen vóór de inleverdatum!! En toen kwam de lock down: ík had genoeg tijd om ze te lezen. Daarnaast had ik begin februari een start gemaakt met een al jaren levende wens: de verschoten legpuzzel boven mijn bed (5000 stukjes) te vervangen door een andere afbeelding. Met deze puzzel had ik in februari een begin gemaakt en sinds maart had ik tijd te over! Sinds afgelopen week hangt de ‘verse’ afbeelding. Dat was een probaat middel tegen de leeggevallen uren heb ik gemerkt.

Sinds 2015 maakten Wim en ik jaarlijks tweemaal een vakantieweek mee van het Vakantiebureau. Ook dit jaar gaven we ons in januari weer voor twee weken op. De weken voor mantelzorgers en hun partner met dementie zijn voor mij een goed leerproces: je herkent situaties en reacties op de partner, er wordt me een spiegel voorgehouden!! Met sommige reisgenoten houd ik nog steeds contact!

Vanaf het begin van deze Coronacrisis heb ik me voorgenomen niet bang te zijn – maar wel voorzichtig. Maar ik blijf genieten van het leven en hoop dat nog een poosje vol te houden!

Benieuwd hoe het met iedereen is?
Hieronder leest u ook de eerdere verhalen terug:

De heer Adema, gast in onze vakantieweken
Helena van den Heuvel, weekcoördinator in de weken van Hetvakantiebureau.nl
Peter Boonen, weekcoördinator in de weken van Bijzondere Vakanties
Lucy Rademacher en Tiny Luja, locatiemanagers van De Heerenhof

Juist in deze tijd willen we als organisatie graag met elkaar in contact blijven en is het goed om te weten hoe het iedereen vergaat. In deze wekelijks terugkerende rubriek ontmoeten we mensen die op velerlei wijze betrokken zijn bij onze mooie organisatie. Hoe gaat het met ze?Deze week is het de beurt aan Lucy Rademacher en Tiny Luja, locatiemanagers op onze vakantieaccommodatie De Heerenhof in Mechelen.

Hoe langer de coronacrisis duurt, des te heviger onze hunkering naar het moment waarop alles weer voorbij is.

Wij zijn tot 2 weken geleden gewoon aan het werk geweest omdat zorgcentrum Aan de Bleek uit Schinveld tijdelijk bij ons logeerden, vanwege een verbouwing.
We hebben mogen proeven hoe het is om aan de “andere kant”, de vrijwilligerskant, te werken. Met heel veel liefde hebben wij ons ingezet voor de 22 lieve bewoners die bij ons te gast waren. Een hele andere beleving omdat wij nu zorg droegen dat de “gasten” van hun natje en droogje werden voorzien, de vele bijzondere gesprekken met hun mochten voeren, spelletjes met hen deden en toen het nog mocht en het weer het toe liet lekker met hen een wandeling gingen maken.

Toen kwam ook bij ons de lockdown en werd opeens alles anders.
Dit was vooral voor onze bewoners héél moeilijk te begrijpen.
Nu ze weer een kleine 2 weken terug zijn in hun eigen, vertrouwde huis, is het gelukkig weer mogelijk om kinderen stilletjes weer te ontvangen en gaat hun leven weer gewoon verder.

Echter bij ons op De Heerenhof is het nu vreselijk stil …..
Lege gangen en kamers, geen gegiechel en gepraat, niks!

Wij zijn nu stilaan begonnen met het hele hotel weer op orde te krijgen zodat wij hopelijk snel weer onze eigen vakantiegasten en vrijwilligers mogen gaan ontvangen.
Oooh, wat hebben wij ze gemist.
Want wat is het toch gezellig als ons terras gevuld is met gasten en je ziet dat ze genieten van alle aandacht die ze krijgen van de vrijwilligers.
Ook wij genieten hier enorm van om te zien hoe onze gasten opbloeien tijdens een vakantieweek, zodat ze er weer eventjes tegenaan kunnen.
De vele leuke uitjes die voor hun geregeld worden óf gewoon even lekker een blokje om wandelen of fietsen op de duo-fiets.

Super dat onze organisaties van Hetvakantiebureau.nl en Bijzondere Vakanties dit mogelijk kunnen maken voor al onze ouderen en hulpbehoevenden in Nederland.
Fijn dat wij onderdeel van deze organisaties kunnen zijn… iets waar we ontzettend trots en dankbaar voor zijn.

Deze Corona-tijd heeft ons met z’n allen misschien wel korter bij elkaar gebracht dan ooit! Als gezin was je minder met anderen bezig doordat dit niet kon en mocht. Er worden nu meer gesprekken gevoerd en spelletjes gespeeld. De drukte van onze werkzaamheden gedwongen op de achtergrond.

Wat hebben wij onze andere collega’s van afwas en schoonmaak moeten missen. Vandaar dat wij nu ook een gezellige zaterdagmiddag gepland hebben, waar we kunnen gaan bijpraten tijdens een lekkere barbecue.
Dit alles natuurlijk op gepaste afstand van 1,5 mtr. Hierop verheugen wij ons enorm, het heeft veel te lang geduurd om elkaar te zien en spreken.

Wij wensen iedereen veel creativiteit en gezondheid toe om deze Corona-tijd toch nog een beetje flair te geven.
Het ga u goed en hopelijk tot snel.

Liefs,
Lucy en Tiny

Benieuwd hoe het met iedereen is?
Hieronder leest u ook de eerdere verhalen terug:

De heer Adema, gast in onze vakantieweken
Helena van den Heuvel, weekcoördinator in de weken van Hetvakantiebureau.nl
Peter Boonen, weekcoördinator in de weken van Bijzondere Vakanties

Juist in deze tijd willen we als organisatie graag met elkaar in contact blijven en is het goed om te weten hoe het iedereen vergaat. In deze wekelijks terugkerende rubriek ontmoeten we mensen die op velerlei wijze betrokken zijn bij onze mooie organisatie. Hoe gaat het met ze?Deze week is het de beurt aan Peter Boon, weekcoördinator in onze vakantieweken van Bijzondere Vakanties.

Daar zit je dan, thuis, terwijl je had gehoopt om op IJsselvliedt lekker aan het werk te zijn met veel andere vrijwilligers om samen “onze” gasten van BijzondereVakanties een mooie week te bezorgen. Zo voelt het namelijk voor mij wel:  onze gasten.

Helaas is de werkelijkheid anders.

Ik ben Peter Boon (rechts op de foto) en probeer mij elk jaar als Weekcoördinator 4 weken in te zetten om onze gasten een mooie en fijne vakantie te bezorgen.
In dat geheel ben in maar een klein radertje maar samen met vrijwilligers en gasten proberen we die week een familiesfeer te creëren, dat is waar het om gaat.

Dat is wat ik nu mis, vrolijke lachende gezichten, mensen die genieten of het nu vrijwilligers zijn of gasten. Of dat nu is van het mooie landgoed, een gezellig lekker uitje, de persoonlijke aandacht of samen een ritje op de duofiets.
Ik ga niet bij de pakken neer zitten en probeer er iets van te maken en denk vooral aan de mooie tijden die er weer gaan komen. Dan denk ik weer aan de ontmoetingen tussen oude bekende of nieuwe gasten, de saamhorigheid, de inzet van iedereen. En ik denk aan de verhalen aan de bar, gelukkige gezichten bij de diverse uitjes, het luisterende oor, de schuine mop.
Zo hadden we eens een gast, van redelijk jonge leeftijd, maar dat is betrekkelijk, die de ene mop na de andere aan de bar wist te vertellen, de avond vloog voorbij.

Mensen blijf positief, pas goed op jezelf en wie weet zien we elkaar binnenkort.

Peter

Benieuwd hoe het met iedereen is?
Hieronder leest u ook de eerdere verhalen terug:

De heer Adema, gast in onze vakantieweken
Helena van den Heuvel, weekcoordinator in de weken van Hetvakantiebureau.nl

Juist in deze tijd willen we als organisatie graag met elkaar in contact blijven en is het goed om te weten hoe het iedereen vergaat. In deze wekelijks terugkerende rubriek ontmoeten we mensen die op velerlei wijze betrokken zijn bij onze mooie organisatie. Hoe gaat het met ze?Deze week is het de beurt aan Helena van den Heuvel, weekcoördinator in onze vakantieweken.

In deze tijd , waar alles en iedereen beïnvloed wordt door het Corona virus, is het bijzonder om te leven. Deze tijd met al zijn beperkingen vraagt om aanpassingen van je leven en levensstijl. We proberen dat te bereiken in ons huisje in Zeeland , waar we wonen vanaf de lockdown medio maart.

Het is hier heel rustig en stil, mede door de doorgevoerde noodmaatregelen in Zeeland.

We wandelen en fietsen veel. Ook hobbyen we veel, zoals speksteen snijden, schilderen en boetseren . Heel leuk om te doen. En ‘s avonds hebben we entertainment via Netflix. Apart om zo lekker ontspannen naar een serie te kijken. Heel apart , omdat je je daar anders nooit de tijd voor gunt.

Maar juist in de stilte van de natuur komen herinneringen boven aan andere tijden. Juist nu. Eind mei zou ik de eerste vakantieweek in Ermelo hebben gedraaid. Altijd een heerlijke week met de groep van blinden en slechtzienden. Een week vol activiteiten, excursies en entertainment. Dat mis ik nu toch wel . Zo fijn om juist deze groep mensen een fijne vakantieweek  te kunnen bezorgen.

De afgelopen weken heb ik veel telefonisch contact gehad met een groot aantal vaste bezoekers van deze vakantieweek. Je merkt wel dat ze de vakantieweek erg missen. Zeker de maatregelen in de verzorgingstehuizen geeft best veel stress bij deze kwetsbare groep.
De gesprekken zijn fijn ,open en troostvol.

Overigens kan ik ieder aanraden om juist in deze tijd veel contact te zoeken met anderen. Een telefoontje, een skype-gesprekje , een kaartje , een bloemetje of als het kan een bezoekje. Goed om juist in deze tijd elkaar vast te houden( figuurlijk gesproken )en te bemoedigen.

Als de beperkingen straks minder worden dan kan ik mij echt al verheugen op de week in september in Mechelen. Ik hoop zo dat deze week wel door kan gaan. Want ik mis de speciale sfeer en de contacten van deze vakantieweken enorm. Het heeft in de loop van de afgelopen 15 jaren, dat ik als vrijwilligster bij het Vakantiebureau werk, toch een speciale plaats in mijn leven gekregen. Ik bewaar zo veel mooie herinneringen aan al die weken dat ik met de andere vrijwilligers en de gasten heb meegedraaid.
Dat is best een troost in deze bijzondere tijd.

Juist in deze moeilijke tijd is het ook goed je bewust te zijn van de kracht van het geloof. We hebben nu meer dan genoeg tijd voor gebed en geloofsgesprekken. Daar kunnen we kracht uit putten . We weten dat God het al bestuurd.

Benieuwd hoe het met iedereen is?
Hieronder leest u ook de eerdere verhalen terug:

De heer Adema, gast in onze vakantieweken

Juist in deze tijd willen we als organisatie graag met elkaar in contact blijven en is het goed om te weten hoe het iedereen vergaat. In deze wekelijks terugkerende rubriek ontmoeten we mensen die op velerlei wijze betrokken zijn bij onze mooie organisatie. Hoe gaat het met ze?Deze week is het de beurt aan meneer Adema, gast in onze vakantieweken.

Mijn naam is Oege Adema, geboren in 1934 te Ferwert, een terpdorp in het noorden van Fryslân.

In deze corona tijd, waarin we zoveel mogelijk thuis en in ieder geval 1,5 meter bij elkaar vandaan moeten blijven, ben ik gelukkig nog redelijk gezond en geniet ik elke dag van de tuin en de contacten over de heg en via de telefoon.

Onze kinderen en kleinkinderen zijn de laatste maand allemaal op bezoek geweest en we hebben genoten van elkaar en van de meegebrachte lekkernijen. De buren halen voor mij de boodschappen en mijn hulp maakt wekelijks het huis schoon. Zodoende blijft er alle tijd over om fotoboeken en reisverslagen uit de kast te halen.

Gingen Tine en ik vroeger samen of met een groep op vakantie, toen bij haar dementie werd vastgesteld kwam daar een einde aan.
Via het Vakantiebureau zijn we toen een week in Dennenheul in Ermelo geweest. Het is kleinschalig en ligt midden in de natuur. Het viel bij ons beiden in de smaak. Mijn Tine werd geheel verzorgd en ik had die week mijn handen vrij. Toch bleef er voldoende tijd over om er samen op uit te gaan en de stilte op te zoeken. We hebben daar hele fijne mensen mogen ontmoeten en zijn later samen meerdere keren terug geweest.

Nog steeds heb ik contact met gasten, vrijwilligers en geestelijk verzorgers.
Misschien kunnen we elkaar nog weer ontmoeten wanneer na de crisis de vakantieweken weer worden opgestart. Hier zie ik erg naar uit, ook al moet ik nu alleen, omdat mijn Tine twee jaar geleden is overleden.
Je wordt daar zo fantastisch op gevangen. OMZIEN NAAR ELKAAR is daar geen loze kreet.

Nu ik dit schrijf komen de herinneringen aan mooie momenten weer boven.
– Onder leiding van Wil en haar plaatselijke vrijwilligers lopend naar het dorp. Weer of geen weer.
– Koffiedrinken in de kerk en luisteren naar mannenzang begeleid door het orgel.
– Op vrijdagmorgen met de mannen in het treintje naar de visboer in Ermelo, een fles Ketel 1 en glaasjes mee. Die moest wel worden verstopt en stiekem opgedronken – want de visboer had uiteraard geen drankvergunning – maar de vis moest zwemmen, vonden de mannen.
– Samen in de huifkar door de bossen en over de heide. Na terugkomst bij de voerman thuis iets lekkers eten en drinken.

Mijn mooiste herinnering is het bankje op de heide. Hier hebben mijn Tine en ik vaak ‘s avonds na het eten gezeten. Ook tijdens de laatste vakantie, samen op vrijdagavond. Voor mij is dit een rustpunt in mijn leven. Hier ga ik iedere vakantie elke avond naar toe om mijn gedachten weer op een rijtje te krijgen. Ook vraag ik vrijwilligers en pastores dan om met mij mee te gaan om samen onze levensloop te delen.

Tot slot wil ik nog een gedicht delen dat zeker in deze tijd toepasselijk is.

Morgen
Wat vandaag niet is
Kan morgen misschien komen
Vergeet daarom niet
Te blijven dromen

Deuren vandaag nog dicht
Gaan morgen misschien open
Vergeet daarom niet
Te blijven hopen

De traan van vandaag
Is morgen misschien een lach
Vergeet daarom niet
Te leven
ELKE DAG