Vanaf 1989 ben ik vrijwilliger bij het Vakantiebureau.
In 1988 ben ik gaan werken als verpleegkundige in de thuiszorg en het leek me leuk om ook op vrijwillige basis iets in de zorg te gaan doen. Destijds waren er nog voorlichtingsavonden en ik weet nog dat ik daarvoor naar Zwolle ben geweest.

De (Blije) Werelt in Lunteren werd mijn vaste stek. Ik ben begonnen in de “blauwe” groep (de lichtere zorg) en al gauw overgegaan naar de “groene” groep (intensieve zorg). De eerste jaren als verpleegkundige en vanaf 2001 ook als zorg coördinator.

Na het sluiten van de Werelt ga ik nu naar het Hydepark of IJsselvliedt. En mijn favoriete weken zijn de vaarvakanties met de Prins Willem Alexander.
Ik ga nu 2 of 3 keer per jaar mee in een week als verpleegkundige of zorg coördinator. Het werk geeft me altijd veel voldoening: het geven van goede zorg op de tijd en de manier waarop de gasten het graag willen hebben. Geen vaste regeltjes, plezier maken, een vakantiegevoel geven aan de gasten. Voor mij is het een vakantie waarin ik op een plezierige manier gasten en vrijwilligers  bezig kan zijn.

Ook is het contact met de medevrijwilligers altijd bijzonder. Het samen zorgen  dat de gasten het gezellig en naar de zin hebben, geeft een band. Iedere vrijwilliger doet het op zijn/haar eigen manier.
Met de vaarvakanties is het “hard” werken, maar het knusse van de boot en de vrijheid die je als team hebt om de dagen op eigen wijze in te vullen, zijn voor mij een extra plus.

De eerlijkheid gebied dat ik 2 keer een week heb gehad, waarna ik dacht ik doe het niet meer. Maar gelukkig nooit gestopt, de weken erna waren altijd weer super leuk.
Nu begint de leeftijd mee te spelen. Mijn voornemen was altijd om tot mijn 70ste doorgaan, maar nu het zover is, denk ik daar nog even over na.
Ik heb vorig jaar door het coronavirus de vakanties wel erg gemist.

Mijn vakantiebureau en tante Pietje

Een vreemde titel boven een verhaal over mijn vrijwilligerswerk voor het vakantiebureau.

Mijn tante Pietje ging in de vorige eeuw als vrijwilligster naar het Roosevelthuis in Doorn. Haar enthousiasme hierover werkte zodanig aanstekelijk dat in mij, jonge tiener, het idee postvatte om ooit in tante Pietjes voetsporen te treden. Maar wat is ooit?

De jaren na mijn moeders overlijden, kwam ik vrijwel dagelijks bij mijn vader. De laatste vijf jaren van zijn leven woonde hij in een woonzorgcentrum. In die jaren ging ik steeds meer ervaren dat ik ‘wat’ met ouderen had. Mijn vaak uitgesproken gedachte was toen: “Als mijn vader overleden is, ga ik naar het Roosevelthuis.”

Toen het zover was, heb ik me dan ook aangemeld als vrijwilliger bij het vakantiebureau.

Toevalligerwijs (?) werd ik als algemeen verzorger ingedeeld in het Roosevelthuis. Om eerlijk te zijn: ik ging er op een warme zaterdag in augustus met lood in mijn schoenen naar toe.
Door de hartelijke ontvangst was het lood snel verdwenen. Ik had een heel fijn maatje, die me wegwijs maakte in de ins en outs van het verzorgen. Dezelfde avond stuurde ik een sms aan mijn vrouw Margriet met de tekst: “Ik ben hier op mijn plek.”

Het werd een week om nooit te vergeten. De weekcoördinator, die gezien zijn leeftijd zou gaan stoppen, gaf aan dat hij in mij een goede opvolger zag. Het jaar daarna heb ik, naast mijn taak als algemeen verzorger, meegekeken met de weekcoördinator.

En toen kwam de vuurdoop. Inmiddels was ook Margriet aangestoken door mijn enthousiasme en nam zij de recreatie voor haar rekening.
Toen een pastor tijdens een vakantieweek verhinderd was om de dienst op zondag te leiden, heb ik dat gedaan. Dat beviel zo goed, dat ik sindsdien een combinatie doe van weekcoördinator en pastor.

Na het gereedkomen van Nieuw Hydepark gingen we aan de slag met twee groepen: een groep ouderen met zorg en een groep gasten met een verstandelijke beperking.
Hoewel aparte gastengroepen, wordt er op een plezierige manier samengewerkt door de beide vrijwilligersgroepen.

Het werk geeft heel veel voldoening. Je merkt aan de gasten dat ze genieten. Ook de vrijwilligers komen graag weer terug. Na zo’n week, die best veel van je vraagt, is het een weldaad om terug te denken aan al die mooie momenten die er waren. Het kost energie, maar die krijg je 100-voudig terug. Veel gasten en vrijwilligers laten ook achteraf weten hoe ze genoten hebben van de vakantieweek. Ik ben steeds weer onder de indruk van het enthousiasme en de liefde waarmee de vrijwilligers het werk doen.

Iemand die twijfelt of dit werk iets voor hem of haar is, nodig ik uit om vrijblijvend een dagje mee te lopen. Al schuilt daar een gevaar in, namelijk dat je meteen besmet wordt met het vakantiebureau-virus. Hier is geen vaccinatie voor beschikbaar, maar dat is dan ook echt niet nodig.
Ga de uitdaging aan en doe mee. Je krijgt er beslist geen spijt van.

Inmiddels ben ik 62 jaar en gepensioneerd docent. Maar geen pensioen van het werk voor het vakantiebureau. Dat hoop ik nog jaren met veel passie te doen!

Dirk Barnhoorn  

Mijn naam is Truus Dokter en ik geniet al enige jaren van mijn pensioen. Ik heb als juf gewerkt op wat destijds nog kleuterschool genoemd werd.
In latere jaren heb ik als leerkracht gewerkt in het Speciaal Basisonderwijs

Het zal 1982 geweest zijn toen mijn vriendin/buurvrouw en ik naar een informatieavond over het vrijwilligerswerk van het Vakantiebureau gingen. Het sprak ons zo aan dat wij ons meteen aangemeld hebben. Mijn eerste vrijwilligersweek werd het begin van een jarenlang ‘telkens iets om weer naar uit te kijken’ en ik hoop dit werk nog een paar jaar te kunnen, te mogen doen.

Tot 2011 was ik algemeen verzorgster en daarna recreatie coördinator.
Als algemeen verzorgster meewerken gaf mij grote voldoening en de switch naar recreatie coördinator was eerst wel wat spannend, maar ik voelde mij snel thuis in deze rol. Op deze manier kon ik ook mijn steentje bijdragen om gasten een fijne ontspannen week te bezorgen.

Het is leuk en uitdagend om een zo breed mogelijk voorlopig programma voor te bereiden aan de hand van een thema, of met de rode draad van de week. In het kernteam wordt dit programma besproken en kunnen er dingen toegevoegd of weggelaten worden.
Activiteitenzijn onder andere: quizzen, spelletjes zowel binnen als buiten,
workshop, ochtendgym, kaarten maken, of anderszins creatieve bezigheden en avondprogramma’s voorbereiden, reisjes, wandelen fietsen, winkelen.
Inbreng van andere vrijwilligers is altijd welkom en taken kunnen ook onderling verdeeld worden.

Het is ook fijn om in deze week wensen van gasten te kunnen realiseren, zoals bijv.; familiebezoek in de buurt, of naar een zwembad gaan, wensen kunnen velerlei zijn en wat tot mogelijkheden behoort wordt geregeld

Dennenheul is mijn favoriete locatie, het is overzichtelijk en toch ruim, met een fijn terras en dicht bij de hei, waar je heerlijk kunt wandelen.

Als je vanaf 1983 dit vrijwilligerswerk doet, dat kan het niet anders zijn dat je erdoor gegrepen bent en dat is ook zo.
Wat ik nog steeds als bijzonder ervaar is het volgende: bij de start van de week zijn de gasten onbekenden voor je, maar er ontstaat elke vakantieweek weer een mooie sfeer van herkenning, vertrouwen en vooral dat laatste voelt als een geschenk.

Een recente mooie herinnering betreft een gast en ik wil dit graag met jullie delen omdat dit voor mijn gevoel de essentie van deze weken goed weergeeft.
Deze gast had bij het avondprogramma veel plezier en lachte de tranen over de wangen.
Na afloop zei deze gast tegen mij: “Ik heb in tijden niet meer kunnen lachen, ja een glimlach voor de show, met je mond, maar niet van binnenuit. Maar vanavond kon ik het wel en wat doet dit mij goed”
En dat ik daar dan een beetje aan mocht bijdragen dat deed mij weer goed.
Gasten hebben ons en jou nodig voor een vakantie, maar ik, wij en jij hebben gasten nodig om het beste uit jezelf te halen. Kom maar eens een dagje meedraaien dan zul je dat ervaren.

Mijn naam is Elly Braaksma-Gorter, ik ben geboren in 1951.
Ik heb jaren huishoudkunde en gezondheidskunde gegeven op wat toen nog LHNO scholen heette, daarna heb ik 17 jaar als leidinggevende bij de thuiszorg gewerkt.

Twee van mijn zussen zijn jaren mee gegaan als verzorgende bij Het vakantiebureau op de Blije Werelt in Lunteren. Hun verhalen over deze weken spraken me wel aan, maar lichamelijke zorg is niets voor mij. Daarnaast zag ik het niet zitten om tijdens mijn arbeidzame leven een weekje mee te gaan als vrijwilliger.

Toen ik gestopt was met betaald werken kwam ik Mijndert Blanken (manager van Het vakantiebureau) tegen op een pastorale dag. Hij stopte mij het bekende vakantiebureau rugzakje in handen. Toen dacht ik: ‘Laten we het proberen!’. Niet in de lichamelijke zorg, maar als gastvrouw.

Die functie is mij op het lijf geschreven. Zorgen dat mensen hun natje en hun droogje krijgen, maar ook een praatje maken, wandelen als dat nodig is, gewoon meedraaien in het programma van die week.

Als gastvrouw heb je geen band met aan jou toegewezen gasten, maar je moet er voor iedereen zijn. Specifieke wensen op voedingsgebied hou je als gastvrouw goed in de gaten. Soms zijn gasten best beperkt in wat ze mogen eten, dan is er niets leukers dan datgene wat wel mag voor hen te regelen.

Locatie Dennenheul is mijn favoriet, kleinschalig, niet ver van mijn woonplaats. Je hebt als gastvrouw daar ook echt contact met de gasten, dat heb ik op een andere, grotere, locatie minder ervaren.

Zo kon ik een keer naar huis om een koffiefilter en losse filters op te halen om decafé koffie te maken. Er was per ongeluk een heel pak gemalen decafé gekocht i.p.v. de oploskoffie. Uiteraard was deze koffie veel lekkerder. Zo heb ik ook een keer een melkklopper gehaald voor de gasten die graag opgeklopte melk in de koffie wilden. Zulke wensen bevredigen maakt dat mensen zich echt op vakantie voelen.

Inmiddels loop ik vanaf 2015 mee, elke keer is het weer spannend: in welk team kom ik en welke gasten zullen er zijn? Zitten er nog bekenden bij? Als dat zo is, is het weerzien altijd vrolijk. Soms heb ik de naam niet herkend op de lijst, maar dan de gezichten. Iedere keer weer om blij van te worden.

Moe maar voldaan thuiskomen na een week is het mooiste wat er is.

Naam: Jan Rijke
Leeftijd: 65 jaar
Huidig / voormalig beroep: leraar en chauffeur

Ik ben bij Het vakantiebureau gekomen via een vriend van me die al vrijwilliger was. Ik ga mee in de functie van Algemeen assistent.

Ik heb in de week heel afwisselende taken. Je bent niet gebonden aan vaste gasten, maar je hebt met alle gasten en collega-vrijwilligers te maken. Het contact met alle betrokken mensen ervaar ik als heel fijn en energie verrijkend. Inzet als chauffeur vind ik een van de leukste taken. Ik ben fysiek fit, houd van aanpakken en dat komt goed van pas bij deze functie.
Ik voer graag uit i.p.v. leiding geven of coördineren. ‘Men vraagt en wij draaien’. Rijden met de bus of ander voertuig doe ik heel graag. Daar hoort ook rolstoelduwen, ‘treintje rijden’, fietsen en opruimen bij.
Inspringen bij verzorgende taken is ook erg leuk. Onverwachte ‘probleempjes’ die opdoemen en vervolgens oplossen is een mooie extra uitdaging. Bardiensten draaien, gasten en collega’s bedienen, is heerlijk om te doen.

In deze functie ervaar ik een vrijheid (in goed overleg uiteraard) die je hebt om je taak ‘op te leuken’ en er meer van te maken, zolang het in belang van onze gasten is. Mijn ervaring met werken met computerprogramma’s, zoals Word, Excel en PowerPoint komt goed van pas op alle locaties.
Elke locatie heeft zijn charme. Ik heb geen favoriete locatie. Mijn insteek is dat je met je collega-vrijwilligers de gasten een heerlijke vakantie bezorgt. Dat is volgens mij nog steeds goed gelukt en maakt dus elke locatie tot favoriet.

Bij de start van de vakantieweek wordt je gelijk warm welkom geheten door de medewerkers van de locatie. Ze staan altijd voor je klaar in woord en daad. Zo ook de vrijwilligers. Eind van de dag, nadat alle gasten er ook zijn, samen met de collega-vrijwilligers, voelt het ‘thuis’ terwijl je bij de start ‘ vreemden’ voor elkaar bent. Dit thuisgevoel heb ik nog steeds als ik er weer ben en maakt dat ik dit lang hoop te kunnen doen. Dit is vanaf het eerste moment dat ik als vrijwilliger binnenstapte tot de dag van heden mijn meest bijzondere ervaring. Je maakt mensen blij zowel gasten als collega-vrijwilligers. Het is mij nooit teveel.

Er wordt veel ruimte voor initiatieven geboden. Als chauffeur van de rolstoelbus heb ik eens gasten naar de Posbank gereden. Op eigen initiatief had ik ‘s avonds toen alle gasten op bed lagen informatie over bezienswaardigheden onderweg opgezocht en geleerd. In de groep die ik reed zaten veel mensen die een fysieke beperking hadden, waardoor ze niet makkelijk in en uit konden stappen. Onderweg naar de Posbank stopte ik bij de bezienswaardigheden (bijv. een schaapskooi, Ginkelse heide) en vertelde ik in de bus wat over het ontstaan en de geschiedenis (bijv. landing door parachutisten op Ginkelse heide tijdens W.O. II). het viel zodanig in de smaak dat ik in drie dagen 5 ritten kon maken. De mond-tot-mond reclame bij de gasten onderling deed zijn werk.

Tijdens ‘treintje rijden’ in Doorn over het eigen terrein heb ik de bestaande informatie uitgebreid en meer verteld over de geschiedenis ‘Nieuw Hydepark’ met Orangerie. Deze informatie deelde ik met de andere ‘treinmachinisten’. Elke geplande rit zat helemaal vol.

Mensen die twijfelen om me te gaan zou ik het volgende willen zeggen:
Gasten kunnen genieten van een hele week compleet verzorgd, deelname aan programma’s naar eigen keuze. En natuurlijk ook de vrijheid om zelf ook op stap te gaan (afhankelijk van fysieke conditie). Als financiën een probleem zijn, zijn er mogelijkheden voor extra ondersteuning.
Vrijwilligers vertel ik ook graag hoe leuk het is. Mensen die geïnteresseerd zijn, zijn welkom om eens te komen kijken of wellicht een dagje mee te draaien. Het doel is gasten een heerlijke onvergetelijke vakantie bezorgen. Daar doe je het voor. De energie en moeite die je investeert levert meer dan het dubbele op. De dankbaarheid en blijdschap van onze gasten zijn onbetaalbaar.

Juist in deze tijd willen we als organisatie graag met elkaar in contact blijven en is het goed om te weten hoe het iedereen vergaat. In deze rubriek ontmoeten we mensen die op velerlei wijze betrokken zijn bij onze mooie organisatie. Hoe gaat het met ze? Deze week is het de beurt aan Carin Neve, gast in onze vakantieweken voor mensen met een licht verstandelijke beperking.

Hallo, ik ben Carin Neve uit Kapelle en 57 jaar. Het was best een beetje spannend om mee te doen aan het interview maar ik vind het wel heel leuk dat ik hieraan mee mag werken.

Ik woon dus in Kapelle op een oude boerderij  uit 1912 “Hoeve Voemekaer” die verbouwd is tot een kleinschalige woonvorm voor 10 mensen met een verstandelijke beperking. Ik heb in deze hoeve mijn eigen kamer en mijn eigen taken.

Mijn medebewoners gaan vaak naar de dagbesteding maar vanwege mijn gezondheid lukt mij dat niet meer. Daarom ben ik verantwoordelijk voor het schoonhouden van de toiletten en wastafels in de hoeve en doe ik de voorbereidingen voor de maaltijden.

Normaal ga ik op dinsdagmiddag altijd naar een woonvorm met een groep dementerende ouderen. Maar sinds maart ben ik daar al niet meer geweest door de corona. Ik mis dat erg. Nu bel ik elke dinsdagmiddag met een vaste medewerker van die groep hoe het daar is en laat de bewoners de groeten doen. Het is het eerste wat ik weer wil gaan doen als de coronacrisis weer voorbij is. Ik mis de verbondenheid met de mensen.

Ook mis ik het naar de kerk gaan, maar gelukkig voel ik me daar nog wel een beetje bij verbonden omdat ik op de tablet de diensten wel kan volgen.

Ook mis ik de vakanties van het vakantiebureau. We gaan altijd met een redelijk vaste groep vrijwilligers en gasten. Het wisselt wel eens een beetje maar het is altijd een vertrouwd gevoel weer in het Nieuw Hydepark te zijn en de bekende mensen weer te zien en te omhelzen. Maar nieuwe mensen vind ik ook leuk, ik ga wel gemakkelijk contacten aan.

In de vakantieweken doen we vaak leuke dingen, knutselen, spelletjes, wandelen en fietsen en uitjes. Zo’n week vliegt voorbij. Tijdens de week hou ik ervan om foto’s te maken. Dat is een hobby van mij. Zo heb ik bij het Nieuw Hydepark eens een foto gemaakt van een reiger bij de vijver en ook van de prachtige Oranjerie op het park.

Ook heeft mijn zus laatst een foto van mij gemaakt bij zonsopgang en zonsondergang. De natuur fotograferen vind ik mooi.

Ik hoop dat we weer snel op vakantie kunnen, dat is wat ik iedereen gun. Dat we weer aandacht kunnen besteden aan elkaar en kunnen genieten van leuke contacten.

Benieuwd hoe het met iedereen is?
Hieronder leest u ook de eerdere verhalen terug:

De heer Adema, gast in onze vakantieweken
Helena van den Heuvel, weekcoördinator in de weken van Hetvakantiebureau.nl
Peter Boon, weekcoördinator in de weken van Bijzondere Vakanties
Lucy Rademacher en Tiny Luja, locatiemanagers van De Heerenhof
Mevrouw Kirchner, gast in onze vakantieweken
Dianne Bom, recreatiecoordinator in de weken van Hetvakantiebureau.nl
Henny de Ruiter, vrijwilliger in de weken van Hetvakantiebureau.nl en Bijzondere Vakanties
Henk Kamerbeek, locatiemanager van Nieuw Hydepark
Mevrouw van Dijk, gast in onze vakantieweken
Hennie Jensen, vrijwilliger in de vakantieweken van Hetvakantiebureau.nl
Jaap van der Kooij, weekcoördinator in onze vakantieweken
Roos van Groeningen, recreatiecoördinator in onze vakantieweken
Mijndert Blanken, manager Hetvakantiebureau.nl / Bijzondere Vakanties
Mevrouw Boer, gast in onze vakantieweken
Sjoerd Elsinga, weekcoordinator in onze vakantieweken
Jeroen van Klompenburg, locatiemanager van Dennenheul
Annelies Bakker, weekcoordinator in onze vakantieweken voor mensen met een licht verstandelijke beperking
Adrie de Kooter, gast in onze vakantieweken

Juist in deze tijd willen we als organisatie graag met elkaar in contact blijven en is het goed om te weten hoe het iedereen vergaat. In deze rubriek ontmoeten we mensen die op velerlei wijze betrokken zijn bij onze mooie organisatie. Hoe gaat het met ze? Deze week is het de beurt aan Adrie de Kooter, die samen met zijn vrouw gast is in onze vakantieweken.

Het vakantiebureau heeft mij ( Adrie ) benaderd of ik iets zou willen vertellen over mijzelf in deze corona tijd. Dat wil ik wel doen, ik kijk namelijk met plezier terug op de afgelopen vakantieweek in hotel IJsselvliedt. Onze eerder geboekte vakantieweken gingen net als bij velen niet door, maar in september kon ik toch nog met mijn vrouw en mijn broer en schoonzus een weekje weg. We waren blij verrast, we waren wel slechts met 20 gasten en 6 vrijwilligers maar we hebben een fantastische week gehad in deze mooie nazomer week.
De aandacht die we kregen, het eten, de excursies naar een ijsboerderij en boerderijmuseum, de rondwandeling over het prachtige landgoed onder leiding van de boswachter, het vermaak o.l.v. Roos die in deze rubriek ook al voorbij is gekomen, het was geweldig fijn.

Het was fijn even zo contacten te hebben in zo’n week, want die zijn nu in deze coronatijd toch wel minder, ook onze kinderen en kleinkinderen zien we minder.

Ik verveel me niet hoor, mijn vrouw Joke heeft parkinson en ik ben haar mantelzorger. Met Joke wandel ik dagelijks even buiten. Zij zit dan in de rolstoel of loopt erachter. Dat is afhankelijk van hoe haar lichamelijke conditie op dat moment is, parkinson blijft een moeilijk te besturen ziekte. Ik kan iedereen aanraden om elke dag als het droog is even naar buiten te gaan, even eruit in de frisse lucht.

Joke gaat 2 dagen per week naar de dagbesteding. Op de dagen dat Joke naar de dagbesteding  is heb ik even mijn handen vrij voor wat ontspanning zoals fietsen of wandelen met een kennis. Ook kan ik die dagen de boodschappen halen. Afgelopen zomer heb ik de Alternatieve Vierdaagse van 10 km gedaan. Ook vind ik het leuk uit alle beschikbare foto’s een digitaal album te maken, inmiddels heb ik al een eerst fotoboekje gemaakt ter herinnering aan de vakantie in hotel IJsselvliedt.

Als de coronatijd achter de rug is hopen wij eind april ons 40 jarig huwelijksfeest te vieren en dat wil ik graag organiseren als dat weer mag en kan. Zo hopen we ook dat als deze tijd achter de rug is we nog weer mee kunnen gaan met het vakantiebureau. En dat hoop ik voor iedereen, dat we een vaccin kunnen krijgen om weer vrijer te zijn met onze kinderen en kleinkinderen en weer fijn met elkaar en de vrijwilligers op vakantie kunnen.

Benieuwd hoe het met iedereen is?
Hieronder leest u ook de eerdere verhalen terug:

De heer Adema, gast in onze vakantieweken
Helena van den Heuvel, weekcoördinator in de weken van Hetvakantiebureau.nl
Peter Boon, weekcoördinator in de weken van Bijzondere Vakanties
Lucy Rademacher en Tiny Luja, locatiemanagers van De Heerenhof
Mevrouw Kirchner, gast in onze vakantieweken
Dianne Bom, recreatiecoordinator in de weken van Hetvakantiebureau.nl
Henny de Ruiter, vrijwilliger in de weken van Hetvakantiebureau.nl en Bijzondere Vakanties
Henk Kamerbeek, locatiemanager van Nieuw Hydepark
Mevrouw van Dijk, gast in onze vakantieweken
Hennie Jensen, vrijwilliger in de vakantieweken van Hetvakantiebureau.nl
Jaap van der Kooij, weekcoördinator in onze vakantieweken
Roos van Groeningen, recreatiecoördinator in onze vakantieweken
Mijndert Blanken, manager Hetvakantiebureau.nl / Bijzondere Vakanties
Mevrouw Boer, gast in onze vakantieweken
Sjoerd Elsinga, weekcoordinator in onze vakantieweken
Jeroen van Klompenburg, locatiemanager van Dennenheul
Annelies Bakker, weekcoordinator in onze vakantieweken voor mensen met een licht verstandelijke beperking